وقتی روی پاراگرافی می‌ایستید و پارسی‌پد آن را ترجمه می‌کند، فقط یک درخواست شبکه از مرورگر شما بیرون می‌رود. این درخواست به همان سرویسی می‌رسد که کلیدش را در تنظیمات وارد کرده‌اید، و به هیچ‌کس دیگر. در این نوشته همان درخواست را مرور می‌کنیم، چون گفتنِ «به حریم خصوصی شما احترام می‌گذاریم» آسان‌تر از نشان دادنش است.
فقط متنی که به آن اشاره می‌کنید
پارسی‌پد برای اینکه بداند آیکونش را کجا نشان دهد صفحه را می‌خواند، و این کار تماماً داخل مرورگر خودتان انجام می‌شود. تا وقتی چیزی نخواهید، چیزی فرستاده نمی‌شود، و وقتی هم بخواهید، فقط همان بخشی که رویش کلیک کرده‌اید داخل درخواست می‌رود: پاراگراف زیر نشانگر، یا کلماتی که انتخاب کرده‌اید. عنوان صفحه، نشانی آن و باقی مطلب سر جای خودشان می‌مانند.
متن انتخاب‌شده تنها استثنایی است که ارزش توضیح دارد. وقتی یک کلمه یا عبارت کوتاه را انتخاب می‌کنید، جمله‌ای که دور آن است هم همراه می‌شود تا مدل ببیند کلمه چطور به کار رفته است. به همین دلیل است که bank کنار رودخانه «ساحل» ترجمه می‌شود و کنار وام «بانک». آن جمله همیشه بخشی از متنی است که جلوی چشم خودتان است.
درخواست، به‌طور کامل
این شکل ترجمهٔ یک پاراگراف روی شبکه است، وقتی سرویس انتخابی شما Claude باشد. سرویس‌های دیگر همین محتوا را در قالب درخواست خودشان دریافت می‌کنند.
POST https://api.anthropic.com/v1/messages
x-api-key: <your key, read from the extension's local storage>
{
"model": "<the model you picked in Settings>",
"max_tokens": 1024,
"system": "<ParsiPad's translation instructions, the same for everyone>",
"messages": [
{
"role": "user",
"content": "The best way to learn a language is to read things you actually care about."
}
]
}
همهٔ ماجرا همین است. نه شناسهٔ کاربری، نه شناسهٔ نصب، نه نشانی صفحه. دستورهایی که همراه متن شما می‌روند در کد منبع هستند، پس می‌توانید دقیقاً بخوانید که از مدل چه خواسته می‌شود.
هیچ سرور پارسی‌پدی در میان راه نیست. درخواست از مرورگر شما به سرویس شما می‌رود و پاسخ مستقیم برمی‌گردد.
کلید شما کجا نگه داشته می‌شود
کلید API شما در حافظهٔ محلی افزونه‌های مرورگر، روی رایانهٔ خودتان و کنار تاریخچه و علاقه‌مندی‌ها نگه داشته می‌شود. این حافظهٔ محلی از طریق حساب مرورگرتان همگام نمی‌شود، پس کلید روی همان دستگاهی می‌ماند که آن را وارد کرده‌اید. کلید فقط به سرویس خودش، روی HTTPS و به‌عنوان سرآیند احراز هویت درخواست‌هایی مثل نمونهٔ بالا فرستاده می‌شود. اگر پارسی‌پد را حذف کنید، کلید هم با آن می‌رود.
- پارسی‌پد هنگام ذخیرهٔ کلید یک بار آن را با یک درخواست کوچک واقعی آزمایش می‌کند، تا اشتباه تایپی همان لحظه معلوم شود، نه در اولین ترجمهٔ واقعی.
- هر سرویس کلید خودش را دارد و هر کلید فقط به همان سرویس می‌رود.
- حساب کاربری پارسی‌پد وجود ندارد، پس نه چیزی برای ورود هست و نه چیزی که بتواند از سروری نشت کند.
چه چیزهایی هرگز از مرورگر بیرون نمی‌روند
هر چه نگه می‌دارید محلی است: تاریخچه، علاقه‌مندی‌ها، درس‌های ذخیره‌شده، فلش‌کارت‌ها، کلمه‌های صفحهٔ برگهٔ جدید و شمارنده‌های مصرف پشت بخش آمار. برآورد هزینه هم داخل افزونه و از روی تعداد توکن‌هایی که سرویس برمی‌گرداند محاسبه می‌شود و به جایی گزارش نمی‌شود.
اگر می‌خواهید هر کدام از این‌ها را خودتان بررسی کنید، کد منبع روی گیت‌هاب است و بخشی که درخواست را می‌سازد آن‌قدر کوتاه است که با یک فنجان چای خوانده شود.